Veertig hoopvolle dagen ...

Veertig dagen
om intenser te leven,
te genieten van 'het gewone',
stil te staan
bij wat je vanzelfsprekend vindt
en dankbaar te zijn voor alles
wat je 'normaal' noemt.

Veertig dagen
om nog meer dan anders
blij te zijn om de mensen
die van je houden
en van wie jij mag houden,
gelukkig te zijn met hen
die je jouw liefste noemt,
die je jouw vrienden noemt
en die je nog niet moet missen.

Veertig dagen
om misschien nu en dan
wat langzamer te leven,
om te herademen
en weer voeling te krijgen
met Zijn diepste droom,
met jouw warmste verlangen

en kracht te vinden
om er weer voor te gaan
doorheen het stof van je ontgoocheling
en de woestijn van je onmacht,
dwars door alles heen
op weg
mét de belofte
van een Lentemorgen ...