Klem in zekerheden (2009)

Tijdens de doopvoorbereiding afgelopen week spraken jonge ouders allemaal over de grote drukte die zij ervoeren in hun leven. Hun zorg voor de kinderen, sociale verplichtingen, met tweeën werken, de zorg voor hun ouders, de kinderopvang. De plichtplegingen voor het werk.
Ze voelden zich bijna allemaal als een hamster in een tredmolentje; maar door en doorgaan, hollen en doorhollen en niet in staat om tot rust te komen. Ze zitten er nu eenmaal in en komen er niet uit en daardoor genieten ze veel te weinig van elkaar van hun kinderen. Ze voelden zich klem zitten in vaste gewoontes en in hoe iedereen het altijd doet.
Naast ons op de camping in Zeeland stond een jong gezin met 5 kinderen in een grote vouwwagen. De jonge moeder leek in verwachting van de zesde en bleek dat ook te zijn. Er werd volop gespeeld en er viel alle 10 dagen nauwelijks een boos woord. Er was er ook eentje jarig en de familie kwam op bezoek. Ook een zus van de jonge moeder. Die bleek in verwachting van de 8ste! Het zat een beetje in de familie. Met twintig kleine kinderen werd er op die verjaardag volop gespeeld, ranja gedronken en niet gezeurd om cola of andere fratsen en de grote kinderen hielpen de kleintjes. Later bleek dat ze erg gelovig waren, maar dat drukte zeker niet als een last op hen. Het geloof gaf hen vrijheid, vertrouwen, onbezorgdheid, want ze hadden hun leven in handen van God gelegd. Natuurlijk verschilden we van opvatting over de inhoud van ons geloof, maar hun gelovig vertrouwen kreeg op een heel bijzondere manier gestalte. Schuin tegenover ons een caravan. Vader, moeder en twee kindjes. Bergen speelgoed, maar zeuren, huilen krijsen en hoe meer de ouder op hun stoel wilden blijven zitten hoe harder ze schreeuwden en hoe meer de ouders de kinderen hun zin gaven.... inderdaad hoe harder ze schreeuwden om nog meer. Een schril contrast. Deze 2 ouders zaten behoorlijk klem in alles wat ze wilden, probeerden, ook wel goed bedoelden, maar niet konden waarmaken.

En dan lezen we bij Jesaja in de eerste lezing: De Heer heeft mij de oren geopend. Ik zat beklemd en gevangen in mijn leven en wist niet hoe ik er zelf uit moest komen, maar nu vertrouw ik erop dat de Heer mij bijstaat. Het lijkt haast wel een therapeutisch proces. Alles waar ik me altijd op vast liet leggen, al die gewoontes die er bij mij ingeroest zijn, al de regels die me door de tijd heen zijn opgelegd...dat helpt me niet meer. Dat alles loslaten, toevertrouwen aan het leven aan het mysterie aan God zelf, dat maakt me pas vrij en onbezorgd. Mijn oren en ogen gaan eindelijk open.

Petrus in het evangelie is ook zo'n menselijke mens. Hij neemt Jezus zelfs apart om hem de les te lezen en natuurlijk waarschuwt hij Jezus dat Hij niet te zeer tegen de wetgeleerden moet ingaan omdat dat aanstoot geeft, maar Jezus zegt: Ga weg Satan, want jouw gedachten zijn niet Gods gedachten.
Ook toen. Mensen zetten zichzelf klem met hun kleinzielige regeltjes, met hun ideeën over wat hoort en mag en kan, over wat de mensen er wel niet van zullen zeggen en allerlei andere onbenullige beperkingen. Jezus bedoelt in zijn hele leven niets anders dan dat mensen los komen, met ander ogen gaan kijken naar een Samaritaanse vrouw, naar een tollenaar, naar wetregeltjes en allerlei andere menselijke verzinsels en beperkingen. "Breek daarmee" is Jezus' goede raad en het zal je vrij maken. Hoe je precies gelooft..? Van welk boekje je bent.. ? is nog niet eens zo belangrijk. Als je jezelf over kunt geven aan het mysterie van het leven, aan God zelf, die er altijd is voor je zelfs over de grenzen van de dood heen, dan kom je los van allerlei beklemmende schijnzekerheden en mag je in Zijn liefde leven.