Pasen 2014

Op een dag als deze kunnen er heel verschillende gedachten en gevoelens door ons heen gaan.
Sinds Palmzondag hoorden we weer die vreselijke verhalen over aanvankelijk gejuich en tenslotte gejoel.
De Passion in Groningen bracht het opnieuw in beeld.
De uiteindelijke overwinning op lijden en dood krijgt minder woorden, is moeilijker in beeld te brengen, lijkt verder van ons af.
Het mag dan wel Pasen zijn, maar die foto van die man die gewond geraakt was bij weer eens een zelfmoordaanslag, dat beeld wordt door Pasen niet zo maar verdreven.
Hoeveel doden?
Veel in elk geval, veel te veel altijd.
Wat gaan de ouders zeggen bij de begrafenis van hun kind?
"Lieve kind, we zullen altijd aan je blijven denken".
Misschien wordt er een mooi grafzerkje voor gemaakt en een prentje waar heel veel lieve en waarderende dingen op staan.
Het zijn manieren om een afgebroken leven toch nog wat te verlengen.
Het is iets, maar niet erg veel.
De dagelijkse zorgen zullen weer de overhand krijgen en misschien vinden de ouders baat bij die herinneringen, maar het kind zelf, waar is dat leven?
Het leven van sommige mensen lijkt wat duurzamer dan van anderen.
Grote beeldende kunstenaars of musici komen opnieuw tot leven als hun kunstwerken worden bewonderd.
Maar echt duurzaam is het niet; zelfs de piramiden zakken op den duur in elkaar.
Soms zie je dat in het leven van kinderen het leven van hun ouders wordt voortgezet.
Ze koesteren de waarden die ze van hen hebben meegekregen, ze zetten zich in voor dezelfde idealen en bereiken menigmaal datgene waar de ouders alleen maar naar konden uitzien.
Toen Jezus Christus was vermoord zag het er bijzonder beroerd uit voor de toekomst.
Degenen die een tijd lang met Hem mee waren getrokken, waren gevlucht, waren de moed kwijt als ze die al ooit hadden gehad.
Van die prachtige idealen, die wereld naar Gods idee, waarin de kleine mens hoog wordt gehouden, de zwakke alle steun ondervindt, de uitgestotene erbij gehaald en al die hemelse toestanden, daar was niets van over, in een paar dagen was alles weer bij het oude.
Als wij vandaag Jezus' verrijzenis vieren dan kunnen we niet zeggen dat dat is dankzij die eerste christenen, die niet wilden geloven dat Hij gestorven was en dus zijn woorden en daden zo hevig hebben opgepakt dat Hij opnieuw tot leven kwam onder ons.
Aanvankelijk juist helmaal niet.
Maar er is op die eerste Paasdag zoveel met hen gebeurd dat Jezus inderdaad in leven bleek.
Dat leven was niet met zijn uiterlijk te beschrijven; ze herkenden Hem niet eens, maar wel en des te meer aan de woorden en daden.
Zijn goddelijke idealen worden nog steeds voortgezet en wie wil twijfelen aan zijn verrijzen die moet maar eens goed rond kijken naar het goede dat in zijn naam of zonder zijn naam wordt gedaan.
Maar hoe is het met dat kind, dat nauwelijks kans van leven heeft gehad, of die gehandicapte die alleen maar verzorgd kon worden of die eenzame bejaarde, die door iedereen vergeten is?
Daarvan zegt het verhaal van Pasen dat wie vergeten lijkt in elk geval niet door God vergeten is en dat is genoeg om verrast te worden met nieuw leven hoe dan ook.
Pasen staat niet stijf van de bewijzen, maar is dag van het ontwaken van nieuw geloof en vertrouwen dat liefde sterker is dan haat, vreugde sterker dan verdriet en leven sterker dan alle dood.
Niet alleen dankzij Gods zorgen, maar ook dankzij mensen die zich daar sterk voor maken.
Zalig Pasen!